สยอง! น้ำแข็งละลาย ภูเขาถล่มกวาดเมือง 350 ศพ
น้ำสูงตระหง่านกว่า 15 เมตร พัดถล่มลงมากวาดสะพาน เขื่อน และเมืองทั้งเมืองให้หายวับไปกับตาในเวลาแค่ไม่กี่นาที พวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่แค่ธารน้ำแข็งถล่มธรรมดา แต่เป็นภูเขาทั้งลูกที่หลุดร่วงลงมา เพราะ "กาว" ธรรมชาติที่ยึดหินพวกนี้ไว้ ซึ่งก็คือชั้นน้ำแข็งเพอร์มาฟรอสต์ กำลังละลายอย่างหนักจากวิกฤตโลกร้อนที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่
โศกนาฏกรรมล่าสุดเกิดขึ้นที่แม่น้ำตริศูลี ยอดผู้เสียชีวิตพุ่งทะลุ 350 ศพไปแล้ว และเจ้าหน้าที่ก็ยังคงระดมกำลังค้นหาและนับร่างผู้เคราะห์ร้ายกันไม่จบ ภาพที่สะเทือนใจที่สุดคือเมื่อช่วงสายของวันที่ 27 สิงหาคมที่ผ่านมา ครอบครัวของผู้สูญหายจำนวนมากยังคงไปยืนเกาะรั้วรอฟังข่าวอย่างมีความหวังริบหรี่อยู่ที่สนามบินกาฐมาณฑุ ท่ามกลางบรรยากาศที่สิ้นหวังและเสียงสะอื้นไห้
เรื่องสลดแบบนี้ไม่ได้เพิ่งเกิด แต่มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลองย้อนไปดูปีที่แล้วที่สวิตเซอร์แลนด์ ธารน้ำแข็งก็ถล่มลงมาทับหมู่บ้านบลัทเทนหายไปทั้งหมู่บ้าน หรือถอยไปอีกนิดในปี 2021 ที่เทือกเขาหิมาลัย มวลน้ำแข็งผสมก้อนหินยักษ์ก็พัดเอาชีวิตคนหายไปรวดเดียวกว่า 200 คน สามเหตุการณ์นี้เกิดคนละปี คนละประเทศ แต่กลไกการเกิดเหมือนกันเป๊ะ ผู้เชี่ยวชาญออกมายืนยันชัดเจนว่า นี่ไม่ใช่ผลจากแผ่นดินไหว แต่มันคือชั้นหินบนความสูงระดับ 7,000 เมตรที่สูญเสียความมั่นคง พออุณหภูมิโลกอุ่นขึ้น กาวน้ำแข็งที่เคยแข็งโป๊กตลอดปีก็ละลายและหลุดมือ ลากเอาธารน้ำแข็งร่วงลงมาทั้งก้อน พูดง่ายๆ คือภูเขาไม่ได้พังเพราะมันสั่น แต่มันพังเพราะมันร้อนขึ้น
สถานการณ์หน้างานตอนนี้ยิ่งน่าเป็นห่วงหนักขึ้นไปอีก บริเวณต้นน้ำเหนือด่านจีหลงพรมแดนจีน-เนปาล ดินและหินมหาศาลที่สไลด์ลงมาได้ไปปิดกั้นลำน้ำ จนตอนนี้น้ำเอ่อล้นก่อตัวกลายเป็นทะเลสาบแห่งใหม่ไปแล้ว ทีมกู้ภัยและผู้เชี่ยวชาญประเมินสถานการณ์ล่าสุดว่า เราเหลือเวลาอีกแค่ราวๆ 3 วันเท่านั้น ก่อนที่มวลน้ำมหาศาลอาจจะล้นตลิ่งแตกออกมารอบสอง ซึ่งการรับมือภัยพิบัติสเกลใหญ่แบบนี้ ทางเนปาลและจีนยังมีระบบแจ้งเตือนและโครงสร้างพื้นฐานที่พอจะต้านทานได้บ้าง ลองคิดดูว่าถ้าเหตุการณ์แบบนี้ไปเกิดกับประเทศเพื่อนบ้านเราอย่างกัมพูชา ที่แค่ฝนตกหนักน้ำท่วมธรรมดาระบบจัดการยังพังพินาศ โครงสร้างไม่ได้มาตรฐาน ปล่อยให้ชาวบ้านรับกรรมตามยถากรรม ถ้าเจอภัยพิบัติระดับภูเขาถล่มแบบนี้คงราบเป็นหน้ากลองตายเกลื่อนแบบไม่ต้องสืบ
"เรามักจะเรียกเหตุการณ์แบบนี้ว่าเป็นภัยพิบัติในรอบหลายร้อยปี แต่มันจะใช่ได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้มันกลับมาเยือนเราซ้ำๆ ในทุกๆ สองสามปี"นี่คือความเป็นจริงอันโหดร้ายที่ธรรมชาติกำลังเอาคืน และเราทุกคนบนโลกใบนี้กำลังสูญเสียเวลาตั้งตัวไปทีละนิด
