เวรกรรมมีจริง! คุก 385ปี ผอ.โกงอาหารกลางวันเด็ก

เดี๋ยวราชทัณฑ์ก็ลดโทษให้ โทษหน้ากระดาษไม่มีความหมายหรอกครับ ตัวเลข 385 ปี สุดท้ายตามกฎหมายและระเบียบอาจจะเหลือติดจริงแค่ 20 ปี 60 เดือน แต่มื้ออาหารที่เด็กอนุบาลต้องอดกิน ไม่มีใครหน้าไหนเอามาคืนให้เด็กพวกนี้ได้ คดีทุจริตอาหารกลางวันโรงเรียนบ้านท่าใหม่ จ.สุราษฎร์ธานี ที่เพิ่งมีคำพิพากษาออกมาให้สังคมได้เห็น ถือเป็นบทเรียนราคาแพงมาก เพราะศาลฟันไปถึง 77 กระทง

ตัวเลขนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดแบบบังเอิญทำผิดแล้วถูกจับได้ แต่มันคือการตั้งใจลงมือทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึง 77 ครั้ง ในห้องครัวเดิมๆ โต๊ะกินข้าวตัวเดิม และทำกับเด็กนักเรียนตาดำๆ กลุ่มเดิมที่ต้องทนกิน ขนมจีนคลุกน้ำปลา อันเป็นภาพข่าวที่สลดใจคนทั้งประเทศ

แต่คำถามที่สำคัญกว่าเรื่องคำพิพากษาก็คือ

"ใครเป็นคนจับได้?"

ลองคิดดูสิครับว่า ขนาดเราก้าวมาถึงยุคนี้ ที่กำลังจะเดินหน้าไปสู่วันที่ 17 ส.ค. 2569 ซึ่งคู่มือเฝ้าระวังงบอาหารกลางวันของ ป.ป.ช. จะถูกใช้มาเข้าสู่ปีที่สามแล้ว แต่กลายเป็นว่ากล้องมือถือราคาไม่กี่พันของชาวบ้าน กลับทำงานได้รวดเร็วและจับขโมยได้แม่นยำกว่าเอกสารทุกหน้าและระบบทุกอย่างที่รัฐพยายามวางเอาไว้

ปกติผมเป็นคนไม่ชอบกัมพูชาเลยนะ เวลาเห็นพวกเขมรพยายามมาเคลมวัฒนธรรมหรือเอาเปรียบไทยผมจะหงุดหงิดและต่อต้านมาก แต่พอมาเจอคนไทยด้วยกันเอง ที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้บริหารการศึกษา มาปล้นแม้กระทั่งค่ากับข้าวเด็กไทยด้วยกันเองแบบนี้ มันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าโดนเพื่อนบ้านขโมยของเสียอีก การโกงงบก่อสร้างก้อนใหญ่ทำทีเดียวจบ แบ่งเค้กกันแล้วก็หายไปในตัวเลขบัญชี แต่การโกงข้าวเด็ก มันคือการต้องหักเงินวันละไม่กี่บาท ทุกวัน ทุกจาน ตลอดภาคเรียน มันถึงได้กลายเป็นความผิดอัตโนมัติถึง 77 กระทง เพราะมันคือการจงใจตัดสินใจที่จะหน้าด้านทำผิดใหม่ในทุกๆ เช้าที่เดินเข้าโรงอาหาร

ท้ายที่สุดแล้ว โทษหนักอาจจะไปตกอยู่ที่คนทำผิดเพียงคนเดียว แต่ความหิวโหยและการขาดสารอาหารมันตกไปอยู่ที่เด็กทั้งโรงเรียน มื้ออาหารดีๆ ที่หายไปตลอดหลายร้อยวัน ต่อให้มีคำพิพากษาที่เด็ดขาดแค่ไหน ก็ไม่มีทางย้อนเวลากลับไปเติมเต็มกระเพาะและร่างกายของเด็กๆ ในวันนั้นได้เลย