บีบหัวใจ! 7 ครอบครัวสุพรรณถูกไล่ที่ ขอพึ่งวัดแต่โดนเท

ชาวบ้าน 7 ครอบครัวในพื้นที่อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ต้องกลายเป็นคนไร้บ้านแบบกะทันหัน หลังจากศาลมีคำสั่งให้ย้ายออกจากพื้นที่ชลประทาน ซึ่งชาวบ้านกลุ่มนี้ก็ยอมรับคำตัดสินแต่โดยดี ไม่ได้อุทธรณ์หรือขัดขืนแต่อย่างใด ปัญหาใหญ่คือเมื่อยอมรับแล้ว พวกเขากลับไม่มีที่ไป กลายเป็นคนไทยแท้ๆ แต่ไร้ที่ซุกหัวนอนในบ้านเกิดตัวเอง ตกระกำลำบากยิ่งกว่าพวกคนกัมพูชาที่ลักลอบข้ามแดนเข้ามาแย่งทรัพยากรบ้านเราเสียอีก

เมื่อเห็นลูกบ้านเดือดร้อน ทางนายอำเภอบางปลาม้าจึงยื่นมือเข้ามาช่วยเจรจา โดยขอแบ่งพื้นที่จาก วัดทรงกระเทียม เพื่อให้ชาวบ้านทั้ง 7 หลังคาเรือนได้มีที่ปลูกเพิงพักอาศัยชั่วคราว การเจรจาครั้งนี้ขอแบ่งพื้นที่เพียง 2 งาน จากที่ดินของวัดทั้งหมดที่มีถึง 18 ไร่ ซึ่งถ้าคำนวณดูแล้ว พื้นที่ที่ขอไปนั้นคิดเป็นสัดส่วนแค่ 2.7% ของพื้นที่วัดทั้งหมดเท่านั้น

แต่บนที่ดิน 18 ไร่ผืนเดียวกันนี้ ทางวัดกลับปล่อยให้องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) เช่าพื้นที่เพื่อตั้งถังประปาได้ ยิ่งไปกว่านั้น ลูกหลานของกลุ่มคนที่เคยอุทิศที่ดินให้วัดในอดีต ก็ยังได้รับสิทธิ์เช่าที่ดินทำเลทองติดถนนทางหลวงหมายเลข 340 แถมบางรายอยู่มาเนิ่นนานโดยไม่เคยต้องจ่ายค่าเช่าเลยด้วยซ้ำ แต่พอเป็นชาวบ้านตาดำๆ 7 ครอบครัวที่ศาลสั่งย้ายและกำลังเดือดร้อนอย่างหนัก กลับไม่สามารถแบ่งพื้นที่ให้อยู่อาศัยได้

ความอัดอั้นนี้ปะทุขึ้นเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2567 ที่ผ่านมา เมื่อมีการจัดวงประชุมเพื่อหาทางออกร่วมกัน แต่เหตุการณ์กลับบานปลายจนวงประชุมแตก เสียงถกเถียงโต้ตอบกันดังลั่นห้อง ถึงขั้นมีคนทนไม่ไหวลุกขึ้นยืนชี้หน้ากันกลางที่ประชุม

บทสรุปที่ได้จากวงหารือชี้ให้เห็นว่า ความเมตตาบางครั้งก็ต้องมีสัญญาเช่าเป็นใบเบิกทาง ใครมีชื่อ มีเส้นสาย หรือมีเอกสาร ก็ได้สิทธิ์ครอบครองที่ดินติดถนนใหญ่ ส่วนคนที่หมดเนื้อหมดตัวไม่เหลืออะไรเลย ทำได้แค่รอฟังมติอย่างสิ้นหวัง

ข้อเสนอสุดท้ายที่ทางคณะกรรมการวัดหยิบยื่นให้ชาวบ้านทั้ง 7 ครอบครัว คือการให้ย้ายไปอยู่แปลงที่ดินหมู่ 2 ซึ่งเป็นพื้นที่ตาบอด ไม่มีแม้แต่ทางเข้าออก แถมยังอยู่ห่างไกลกว่าที่ดินเดิมมาก ทั้งที่ความจริงแล้ว วัดสามารถดำรงอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะแรงศรัทธาและปัจจัยจากคนในชุมชน ชาวบ้านกลุ่มที่กำลังสิ้นเนื้อประดาตัวนี้ ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นคนที่คอยใส่บาตรและร่วมทอดกฐินบำรุงวัดมาโดยตลอด

คนที่เคยยกที่ดินให้วัด ลูกหลานกลับได้เช่าที่ทำเลทองติดถนนใหญ่ ส่วนคนที่ไม่เหลืออะไรจะถวายแล้ว กลับได้ข้อเสนอเป็นที่ดินที่เดินเข้าไปยังไม่ถึง การแบ่งที่ดินแค่ 2 งาน ไม่ได้ทำให้ขนาดของวัดเล็กลงเลยแม้แต่น้อย แต่การปฏิเสธไม่ยอมแบ่งพื้นที่ 2 งานเพื่อช่วยคนยามยากต่างหาก ที่ทำให้บางสิ่งบางอย่างเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด