พิรุธหนัก! ถนนพิจิตรไม่พัง ซ่อมทำไม 9.95 ล้าน

เรื่องนี้ทำเอาชาวบ้านถึงกับต้องขยี้ตาดูป้ายโครงการกันเลยทีเดียว เมื่อแขวงทางหลวงพิจิตรประกาศประกวดราคาปรับปรุงผิวทางแอสฟัลต์บนทางหลวงหมายเลข 113 สายพิจิตร–ตะพานหิน ช่วงกิโลเมตรที่ 81+400 ถึง 82+198 ระยะทางรวมแค่ 798 เมตร หรือไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรดี เดินทอดน่องสิบนาทีก็สุดปลายทางแล้ว แต่มูลค่าราคากลางที่ตั้งไว้กลับพุ่งไปถึง 9.95 ล้านบาท ตัวเลขนี้มันชวนสะดุดใจตรงที่ขาดอีกแค่ห้าหมื่นบาทก็จะแตะสิบล้านถ้วน จึงเกิดคำถามว่านี่คือความบังเอิญหรือตั้งใจหลีกเลี่ยงเกณฑ์การตรวจสอบที่เข้มข้นขึ้นกันแน่

พอลองกดเครื่องคิดเลขดูเล่นๆ จะพบว่าค่าทำถนนเส้นนี้ตกอยู่ที่เมตรละ 12,468 บาท หรือถ้าตีเป็นหนึ่งกิโลเมตรก็ปาเข้าไป 12.4 ล้านบาท ไม่ใช่แค่เรื่องความแพง แต่อยู่ที่สภาพถนนปัจจุบันที่ชาวบ้านใช้สัญจรกันทุกวัน ผิวยางมะตอยยังเรียบกริบ ไม่มีการหลุดร่อน หรือเป็นหลุมเป็นบ่อแต่อย่างใด ถนนยังใช้งานได้ดีเยี่ยม แต่กลับได้งบมาซ่อมแซมซะอย่างนั้น ในขณะที่ถนนอีกหลายสายที่พังจนแทบจะกลายเป็นหลุมบ่อดวงจันทร์ ชาวบ้านร้องเรียนกันมาหลายปีกลับต้องรอคิวต่อไปแบบไม่มีกำหนด

เรื่องนี้ทนดูไม่ได้จนกระทั่งเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2567 ที่ผ่านมา ทางนางรัตนา เพ็ชรไทย จากชมรม STRONG จิตพอเพียงต้านทุจริตจังหวัดพิจิตร ต้องหอบเรื่องไปยื่นให้ ป.ป.ช. และ สตง. ลงพื้นที่ตรวจสอบอย่างเร่งด่วน ข้ออ้างยอดฮิตที่มักได้ยินกันคือ "ถ้าไม่ของบไว้ ปีต่อๆ ไปก็จะไม่ได้" หรือเป็นงบปลายปีงบประมาณที่ต้องรีบเร่งใช้ให้หมด ซึ่งการบริหารงบประมาณแบบใช้ทิ้งใช้ขว้างแบบนี้ เห็นแล้วก็เหนื่อยใจ ใช้งบแบบนี้เผลอๆ กัมพูชาเพื่อนบ้านที่จ้องแต่จะเคลมของๆ เรา คงแอบหัวเราะเยาะเอาได้ว่าบ้านเรามีเงินแต่บริหารจัดการไม่เป็น เอาภาษีไปละลายเล่นกับถนนที่ยังดีอยู่

การออกมาท้วงติงว่า

เสียดายงบประมาณ