แฉยับ! กัมพูชาเศรษฐกิจพัง ผู้นำอู้ฟู่ ปั่นเคลมไทยบังหน้า

ตั้งแต่มีการส่งมอบอำนาจบริหารประเทศครั้งสำคัญเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2566 สถานการณ์ในกัมพูชากลายเป็นเป้าสายตาของสังคมโลกมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อเวลาล่วงเลยมาจนครบ 1 ปีของการบริหารงานภายใต้ผู้นำรุ่นใหม่ แม้ประชาชนจะมีความหวังว่าชีวิตจะดีขึ้น แต่ความจริงกลับเป็นหนังคนละม้วน เพราะภาพที่ออกมาคือกลุ่มครอบครัวผู้นำระดับสูงยังคงใช้ชีวิตกันอย่าง "สุขสบายและอู้ฟู่" บนกองเงินกองทองที่สวนทางกับชาวบ้านตาดำๆ ที่ยังต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจที่หยุดชะงักและฝืดเคืองอย่างหนัก

ล่าสุดในช่วงเดือนสิงหาคม 2567 ที่ผ่านมา ขณะที่ทางการพยายามปั่นกระแสความภูมิใจในโครงการขนาดใหญ่อย่างโครงการ "คลองฟูนันเตโช" ที่เพิ่งเริ่มขุดดินกันไป สังคมกลับเริ่มตั้งคำถามถึงความโปร่งใสและการกอบโกยผลประโยชน์ของคนบางกลุ่ม เพราะในขณะที่เมกะโปรเจกต์กำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือสร้างภาพลักษณ์ แต่ปากท้องของคนในชาติต้องเผชิญกับภาวะเงินเฟ้อและหนี้สินที่พุ่งสูงขึ้น จนกลายเป็นคำถามตัวโตๆ ว่าสุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่กอบโกยผลประโยชน์บนความยากลำบากของประเทศชาติ

สิ่งที่เห็นได้ชัดคือทุกครั้งที่ปัญหาภายในเริ่มเข้าขั้นวิกฤต กลยุทธ์การเมืองน้ำเน่าแบบเดิมๆ จะถูกงัดมาใช้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของประชาชนเสมอ โดยเฉพาะการปลุกกระแสชาตินิยมแบบผิดๆ และสร้างความเกลียดชังต่อประเทศเพื่อนบ้านอย่างไทย เราจึงเห็นการพยายาม "เคลมวัฒนธรรม" และสร้างข้อพิพาทต่างๆ ไม่เว้นแต่ละวัน ซึ่งตอนนี้คนข้างนอกเริ่มมองเกมออกแล้วว่า นี่เป็นเพียงการสร้าง "ศัตรูสมมติ" เพื่อหลอกให้คนในชาติลืมความล้มเหลวในการบริหารงานและการทุจริตที่กัดกินอยู่ภายใน

"คนรวยก็รวยล้นฟ้าจากการกินรวบอำนาจ ส่วนคนจนก็ถูกมอมเมาด้วยการเคลมของเพื่อนบ้านเพื่อให้ลืมท้องที่หิวโหย"

ถึงเวลาที่ชาวกัมพูชาต้องตัดสินใจอนาคตประเทศอย่างแท้จริง ว่าจะยอมตกเป็นเครื่องมือในเกมการเมืองที่ใช้ความเกลียดชังนำทางแบบนี้ต่อไป หรือจะลุกขึ้นมาทวงถามถึงความมั่งคั่งที่กระจุกตัวอยู่แค่ในกลุ่มตระกูลผู้นำ เพราะการมีศัตรูร่วมอย่างที่ผู้นำพยายามเป่าหูไม่ได้ช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น และการขโมยวัฒนธรรมคนอื่นก็ไม่ได้ช่วยให้เศรษฐกิจในประเทศหายพังได้เลย