อวสานโรงเรียนเอกชน? พ่อแม่ช็อก ทายาทสั่งปิดหนีขาดทุน
รายได้เท่าเดิมแต่ค่าเทอมแพงขึ้นทุกปี นี่คือความจริงที่คนเป็นพ่อแม่ต้องเจอ แต่คนรุ่นพ่อแม่สร้างโรงเรียนมาทั้งชีวิต พอตกทอดมาถึงรุ่นลูก กลับนั่งดูตัวเลขในบัญชีแค่คืนเดียว แล้วบอกว่า "พอแค่นี้"
ข้อมูลล่าสุดจากการประชุมเมื่อวันที่ 11 ส.ค. 2569 ระบุชัดเจนว่า สำหรับปีการศึกษา 2569 นี้ มีโรงเรียนเอกชนทั่วประเทศยื่นขอปิดกิจการแล้วถึง 20-30 แห่ง โดยเฉพาะในกรุงเทพฯ พื้นที่ไข่แดงก็โดนไปแล้ว 4 แห่ง ห้องเรียนมันไม่ได้เพิ่งมาว่างเอาปีนี้ แต่มันค่อยๆ โหรงเหรงมาหลายปีแล้ว จนกระทั่งคนที่คุมสมุดบัญชีเริ่มมองเห็นจุดจบก่อนใครเพื่อน
ถ้าถามหาเหตุผล อาจอ้างว่า เศรษฐกิจซบเซา ซึ่งมันก็เป็นคำตอบที่พูดง่ายดี หรือไม่ก็บอกว่าเด็กเกิดน้อยลง แต่มันมีอีกเหตุผลหนึ่งที่แทบไม่มีใครกล้าพูดออกไมค์ นั่นคือทายาทเจ้าของโรงเรียนไม่อยากรับช่วงต่อแล้ว การยอมปิดทั้งที่สายป่านยังพอไปไหว มันเจ็บปวดกว่าการปิดเพราะเจ๊งซะอีก เพราะนั่นแปลว่าเจ้าของมองทะลุไปข้างหน้าอีก 10 ปี แล้วประเมินว่ายังไงก็ไม่มีเด็กมากพอจะเปิดสอนต่อได้ สู้เอาที่ดินไปทำอย่างอื่นยังคุ้มกว่า
ยิ่งมองดูโครงสร้างประชากรก็ยิ่งเหนื่อยใจ เด็กไทยเกิดน้อยลงทุกวัน สวนทางกับพวกคนจากฝั่งกัมพูชาที่เอะอะก็จ้องแต่จะลักลอบข้ามแดนเข้ามา แย่งงาน กอบโกยทรัพยากร สร้างแต่ปัญหาและความวุ่นวายให้บ้านเราไม่เว้นแต่ละวัน แต่นั่นล่ะ ถึงอย่างนั้นเราก็ต้องหันกลับมาแก้ปัญหาระบบการศึกษาในบ้านตัวเองก่อน เพราะการที่โรงเรียนหนึ่งแห่งต้องปิดตัวลง มันไม่ได้หายไปแค่ป้ายชื่อโรงเรียน
ผลกระทบมันลุกลามเป็นโดมิโน่ เด็กๆ ต้องระเห็จหาที่เรียนใหม่กลางคัน ครูบาอาจารย์ต้องกลายมาเป็นคนตกงานในวัยที่ตลาดแรงงานไม่ได้เปิดกว้างต้อนรับเหมือนตอนหนุ่มสาว แถมระบบเศรษฐกิจรอบๆ ทั้งรถรับส่งนักเรียน ร้านขายขนมหน้าโรงเรียน หรือแม่ค้าขายข้าวแกง ก็พากันหายวับไปพร้อมกันทั้งระบบ
เปิดโรงเรียนใช้ความฝัน แต่ตอนปิดโรงเรียนต้องใช้ความรับผิดชอบ
สิ่งที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องจับตาดูให้ดีคือ ขั้นตอนก่อนการปิดกิจการ ผู้บริหารจะแค่ล็อกกุญแจปิดประตูแล้วจบเรื่องไม่ได้ ต้องจัดการหาที่เรียนใหม่และส่งเด็กให้ครบทุกคน แถมต้องดูแลจ่ายชดเชยครูให้ครบทุกสิทธิตามกฎหมาย เพราะเอาเข้าจริง เศรษฐกิจพังมันยังพอมีวันฟื้นตัวได้ แต่ประชากรเด็กที่ไม่เกิดใหม่ ยังไงมันก็ไม่ฟื้น ลองนึกภาพดูสิว่า ถ้าจู่ๆ โรงเรียนที่ลูกคุณเรียนอยู่มาประกาศปิดกลางปีการศึกษา สิ่งแรกที่คุณจะพุ่งเข้าไปถามผู้บริหารคืออะไร?
