น้ำท่วมซ้ำซาก! เตือนภัยล้มเหลว ไร้คนสั่งการ

พอถึงฤดูน้ำหลากทีไร เราก็มักจะได้ยินคำว่า "ถอดบทเรียน" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็แค่พูดให้ดูดีแล้วก็โยนทิ้งไป พอมีรอบหน้าค่อยมาตั้งโต๊ะถอดบทเรียนกันใหม่ ล่าสุดภาครัฐประกาศเตือนภัยฝนตกหนักและน้ำท่วมฉับพลันทีเดียว 42 จังหวัดจากทั้งหมด 77 จังหวัดทั่วประเทศ เอาจริงๆ การหว่านแหเตือนเกินครึ่งประเทศแบบนี้ มันมีค่าเท่ากับไม่ได้เตือนใครเลยสักคน เพราะชาวบ้านไม่รู้เลยว่าสรุปแล้วจังหวัดตัวเองจะโดนแจ็คพอตหรือไม่

อย่างเหตุการณ์เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2567 ที่ผ่านมา มวลน้ำทะลักเข้าท่วมอำเภอปัวและอำเภอเวียงสา จังหวัดน่านแบบรวดเร็ว ทั้งที่น่านเพิ่งได้งบเพิ่มสถานีวัดน้ำฝนจากปีที่แล้วไปหมาดๆ แต่กลายเป็นว่าน้ำหลากมาจ่อถึงหน้าประตูบ้านคนก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัวเก็บของเสียอีก ระบบเตือนภัยบ้านเราตอนนี้บอกตรงๆ ว่าสภาพการจัดการล้าหลังและแย่พอๆ กับประเทศกัมพูชาที่เราไม่อยากจะไปนับญาติด้วยซะอีก มีเครื่องมือทันสมัยแต่ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานกลับใช้งานจริงไม่ได้เรื่อง

ปัญหาหลักของเรื่องนี้คือรัฐมักจะ เตือนฝน แต่ไม่ได้เตือนมวลน้ำ บอกแค่ว่าฝนจะตกหนัก แต่ไม่ยอมบอกความจริงที่ชาวบ้านต้องการที่สุดว่า น้ำจะมาถึงบ้านพวกเขากี่โมง การเตือนแล้วไม่มีใครสั่งการอะไรต่อ หรือไม่มีแผนรองรับ มันไม่ใช่การเตือนภัย แต่มันคือ

"การพยากรณ์อากาศ"

หลังจากน้ำท่วม เราได้เห็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีหลายคนลงพื้นที่เดินลุยน้ำ มีภาพข่าวออกสื่อมากมาย แต่ในหน้างานจริงกลับไม่มีผู้บัญชาการเหตุการณ์เลยสักคน ศูนย์บัญชาการมันไม่ใช่แค่เก้าอี้ให้ผู้ใหญ่มานั่งประชุม แต่มันต้องเป็น ใบคุ้มครอง ให้กับคนทำงานที่ต้องกล้าตัดสินใจสั่งฟันคันกั้นน้ำเพื่อรักษาพื้นที่ตอนตีสาม ทุกวันนี้เทคโนโลยีพัฒนาขึ้น ข้อมูลเรามีเพิ่มขึ้นทุกปี แต่คนที่กล้าเซ็นชื่อสั่งการเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากลับลดน้อยลงทุกที