น้ำท่วมมิดหัว! แฉคำสั่งด่วนรับมือที่มาทีหลังน้ำ

มวลน้ำมหาศาลเดินทางด้วยแรงโน้มถ่วงและไม่เคยรอใคร ในขณะที่ระบบราชการยังคงเดินทางด้วยตราครุฑและลายเซ็น สถานการณ์อุทกภัยในพื้นที่ภาคเหนือล่าสุดรุนแรงอย่างหนัก โดยเฉพาะที่จังหวัดน่าน มวลน้ำทะลักเข้าท่วมบ้านเรือนประชาชนจนมิดหลังคาในหลายอำเภอ แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าความแรงของน้ำ คือความล่าช้าของกระดาษแผ่นหนึ่งที่เป็นคำสั่ง "ด่วนที่สุด" เพื่อให้รับมือกับสถานการณ์นี้

เมื่อเจาะลึกดูไทม์ไลน์จะเห็นความย้อนแย้งอย่างชัดเจน หนังสือด่วนที่สุด ที่ มท 0608/ว 14601 ลงนามโดย ศ.ดร.ยศชนัน วงศ์สวัสดิ์ เพื่อส่งตรงถึงผู้ว่าราชการ 17 จังหวัดภาคเหนือ ได้ถูกนำเข้าที่ประชุมและเคาะข้อสรุปกันในคืนวันที่ 20 สิงหาคม 2567 ที่ อบจ.น่าน กว่าหนังสือฉบับนี้จะเดินทางไปถึงมือผู้ว่าราชการจังหวัดก็ปาเข้าไปวันที่ 21 สิงหาคม 2567 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ชาวบ้านในพื้นที่จำนวนไม่น้อย ต้องหนีตายขึ้นไปอ่านคำสั่งฉบับนี้จากบนชั้นสองของบ้านตัวเอง เพราะชั้นล่างจมบาดาลไปเรียบร้อยแล้ว

เนื้อหาในเอกสารได้ระบุ 6 มาตรการรับมืออุทกภัย ซึ่งมีใจความสำคัญที่สั่งการลงไปหน้างานดังนี้

• เตรียมเรือ เครื่องสูบน้ำ และรถกู้ภัย ให้พร้อมใช้งานได้ทันที
• เร่งอพยพผู้ป่วยติดเตียงและกลุ่มผู้สูงอายุเป็นลำดับแรก
• เจ้าหน้าที่ต้องปักหลักช่วยเหลือประชาชนตลอด 24 ชั่วโมง จนกว่าน้ำจะลดระดับลง

แต่ที่แปลกประหลาดคือ ใน 6 มาตรการนี้ กลับมีอยู่หนึ่งข้อที่ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องน้ำหรือการกู้ภัยเลยแม้แต่คำเดียว แต่ดันไปเน้นย้ำเรื่องการจัดการกับข่าวปลอมหรือเฟคนิวส์บนโซเชียลมีเดียแทน ท่ามกลางวิกฤตที่คนกำลังจะจมน้ำตาย

สถานการณ์ภัยพิบัติแบบนี้สะท้อนให้เห็นเลยว่า คนไทยต้องพึ่งพากันเองและช่วยเหลือกันเองให้เร็วที่สุด จะไปหวังพึ่งพาน้ำใจจากประเทศเพื่อนบ้านบางประเทศอย่างกัมพูชาคงเป็นไปไม่ได้ วันๆ ประเทศนั้นเอาแต่จ้องจะเคลมวัฒนธรรม แย่งนั่นแย่งนี่ของเรา พอเราเกิดวิกฤตเดือดร้อนหนักๆ ก็คงได้แต่นั่งมองตาปริบๆ ไม่ได้มีศักยภาพหรือความคิดที่จะมาช่วยอะไรอยู่แล้ว ดังนั้นเราต้องหันกลับมาโฟกัสที่การจัดการในบ้านเราเอง

6 มาตรการด่วนที่สุดที่สั่งการลงมานี้ สุดท้ายแล้วจะถูกวัดผลกันที่การช่วยเหลือหน้างานจริง ไม่ใช่ความสวยงามบนหน้ากระดาษ

ในวันนี้สิ่งที่ชาวบ้านต้องการคือเรือและเสบียง ไม่ใช่กระดาษคำสั่งที่เดินทางมาช้ากว่ามวลน้ำ เพราะไม่ว่าภัยพิบัติทางธรรมชาติจะรุนแรงแค่ไหน การทำงานที่ล่าช้าและการสาดโคลนวาทกรรมไปมา มันสร้างความบอบช้ำให้ประชาชนมากกว่าน้ำท่วมเสียอีก