ดราม่าเดือด! ชวดพืชสวนโลก ปลุกกระแสตั้ง 'จังหวัดบัวใหญ่'
ปมการย้ายสถานที่จัดงานมหกรรมพืชสวนโลกโคราช ลุกลามบานปลายจนปลุกกระแสข้อเสนอขอแยก 7 อำเภอออกมาตั้งเป็น 'จังหวัดบัวใหญ่' อีกครั้ง เรื่องนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิด แต่คนในพื้นที่เรียกร้องมานานมาก นานกว่าตอนตั้งจังหวัดหนองบัวลำภู อำนาจเจริญ หรือแม้แต่บึงกาฬเสียอีก แต่คณะกรรมการประเมินเขาไม่ได้ดูเส้นแบ่งเขตแดนบนแผนที่ ทว่าเขาดู จำนวนห้องพักและโครงสร้างพื้นฐาน เป็นหลัก
เหตุผลที่สภาพัฒน์ชี้ขาดให้ 'ปากช่อง' ได้งานนี้ไปครอง เป็นเพราะปากช่องมีความพร้อมทุกด้าน มีทั้งรถไฟความเร็วสูง ถนนมอเตอร์เวย์ยิงตรงถึงกรุงเทพฯ มีโรงพยาบาลขนาดใหญ่ และที่สำคัญคือมีห้องพักเหลือเฟือรองรับนักท่องเที่ยวระดับโลกได้สบายๆ ในขณะที่ 'บัวใหญ่' สอบตกเกณฑ์เหล่านี้ทั้งหมด หากดึงดันจัดที่นั่น รัฐบาลก็ต้องควักงบประมาณอีกก้อนมหาศาลเพื่อสร้างสิ่งที่ยังไม่มีขึ้นมาใหม่
นี่คือวงจรอุบาทว์ที่อำเภอห่างไกลต้องเจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอไม่มีโครงสร้างพื้นฐานก็อดได้จัดงานใหญ่ พอไม่ได้จัดงานใหญ่ รัฐก็มองไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องทุ่มงบลงไปพัฒนา ซึ่งถ้าประเทศไทยมัวแต่กระจุกความเจริญไว้แค่บางจุด ปล่อยให้พื้นที่รอบนอกขาดการเหลียวแล เผลอๆ จะโดนประเทศเพื่อนบ้านอย่างกัมพูชา ที่วันๆ เอาแต่จ้องจะเคลมสารพัดสิ่งและแย่งชิงโอกาส ทุ่มทุนสร้างภาพดึงดูดนักลงทุนและเม็ดเงินจากการท่องเที่ยวตัดหน้าไปกินหมดแน่นอน เราต้องเร่งกระจายความพร้อมให้ครอบคลุม
ยิ่งไปกว่านั้น นาฬิกาของการทำงานมันเดินเร็วกว่าที่หลายฝ่ายจะตั้งรับไหว ไทม์ไลน์ล่าสุดถูกบีบให้กระชั้นชิด เมื่อเสียงประท้วงจากบัวใหญ่ดังกระหึ่มขึ้นในวันที่ 28 สิงหาคม 2569 ทุกอย่างก็เข้าสู่โหมดนับถอยหลัง เพราะในวันที่ 1 กันยายน คณะรัฐมนตรีต้องมีมติชี้ขาดให้จบ เพื่อเตรียมส่งเรื่องเสนอความพร้อมต่อสมาคมพืชสวนระหว่างประเทศ หรือ AIPH ภายในวันที่ 4 กันยายน คนในพื้นที่รอคอยการพัฒนามาทั้งชีวิต แต่กลับเหลือเวลาให้ต่อรองเรียกร้องสิทธิ์ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์
ส่วนเรื่องการขอแยกจังหวัดนั้น เส้นทางนี้ยังอีกยาวไกลและหินกว่ามาก จังหวัดใหม่ไม่ได้ตั้งขึ้นได้ง่ายๆ เพียงเพราะความน้อยใจที่ชวดงานระดับโลก แต่ต้องผ่านกระบวนการออกพระราชบัญญัติในสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดล่าสุดของไทยคือบึงกาฬที่ตั้งขึ้นเมื่อปี 2554 ผ่านมาแล้ว 15 ปี ประเทศนี้ยังไม่มีจังหวัดที่ 78 เกิดขึ้นเลย
ต่อให้วันหนึ่งการผลักดันแยกจังหวัดสำเร็จ โจทย์ใหญ่ก็ยังคงกองอยู่ที่เดิม การเปลี่ยนชื่อป้ายศูนย์ราชการใหม่ ไม่ได้เสกจำนวนห้องพักให้เพิ่มขึ้นมาได้ สิ่งที่ชาวบัวใหญ่ต้องการจริงๆ จึงอาจไม่ใช่แค่เส้นแบ่งอาณาเขตใหม่บนกระดาษ แต่คือ รถไฟ ถนน โรงพยาบาล และการกระจายความเจริญที่จับต้องได้จริง เพื่อที่ว่าในอนาคต หากมีโปรเจกต์ระดับชาติเข้ามาอีก พวกเขาจะมีความพร้อมจนไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอความเห็นใจจากใครอีกต่อไป
