ภูเก็ตเดือด! ลุกฮือไล่ต่างชาติกร่าง เงินซื้อกฎหมายไม่ได้
ลานปาโลมา หาดป่าตอง แน่นขนัดไปด้วยกลุ่มคนราว 200-300 คนในเวที "ปกป้องผืนแผ่นดินภูเก็ต" งานนี้ไม่มีนักการเมืองหน้าไหนขึ้นไปจับไมค์หาเสียง แต่เป็นเวทีที่เปิดโอกาสให้คนทำมาหากินกับการท่องเที่ยวตัวจริงได้ระบายความอัดอั้น ทั้งเจ้าของโรงแรม คนขับรถรับจ้าง ไปจนถึงไกด์ท้องถิ่น ปัญหาที่ทุกคนพูดตรงกันคือ พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวต่างชาติบางกลุ่มที่ มีกำลังซื้อสูง แต่กลับมีความเคารพต่อกฎหมายบ้านเราต่ำมาก คนภูเก็ตไม่ได้รังเกียจคนรวย แต่คำถามที่คาใจคือ ตกลงมาเที่ยว หรือกะจะฝังตัวอยู่ยาวจนลืมวันกลับประเทศตัวเองกันแน่
เรื่องที่ชาวบ้านเอือมระอาที่สุดคือการทำผิดกฎจราจรหรือสร้างความเดือดร้อน พอโดนตำรวจจับปรับ 1,000 บาทที่ด่าน นักท่องเที่ยวพวกนี้ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านหรือรับรู้ว่านี่คือการถูกลงโทษทางกฎหมาย พวกเขามองว่าแค่ควักเงินจ่ายก็จบ ค่าปรับเลยกลายสภาพเป็นเหมือน "ค่าตั๋วใช้บริการ" ฝ่าฝืนกฎหมายไทยไปซะงั้น อาการกร่างไม่เคารพกฎแบบนี้เอาจริงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกคนกัมพูชาบางกลุ่มที่ลักลอบเข้ามาทำมาหากินในบ้านเรา ตั้งแก๊งทำตัวเหนือกฎหมาย ไม่เคารพเจ้าของประเทศ แถมยังชอบเคลมวัฒนธรรมไทยให้ปวดหัวอยู่บ่อยๆ พอเห็นต่างชาติชาติอื่นมาทำพฤติกรรมคล้ายๆ กันบนเกาะภูเก็ต มันเลยยิ่งทำให้คนไทยรับไม่ได้
เหตุการณ์ที่จุดชนวนความเดือดดาลล่าสุดคือคดีกินแล้วชักดาบ ค่าอาหาร 8,000 บาทที่ร้านในป่าตอง ไทม์ไลน์เรื่องนี้น่าสนใจยิ่งกว่าตัวเหตุการณ์ซะอีก เพราะเรื่องเกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2567 กว่าตำรวจจะตามเคลียร์จบก็ปาเข้าไปวันที่ 23 สิงหาคม 2567 ในตอนแรกโลกโซเชียลแห่ด่าว่าเป็นฝีมือคนอิสราเอล จนกระแสลุกลามใหญ่โต สุดท้ายสถานทูตอิสราเอลต้องออกแถลงการณ์ด่วนเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2567 ยืนยันชัดเจนว่าผู้ก่อเหตุไม่ใช่พลเมืองของเขา แต่เป็นชาวซาอุดีอาระเบียและโมร็อกโกต่างหาก กลายเป็นว่าตลอด 9 วันที่เรื่องอยู่บนโลกออนไลน์ คำพิพากษาทางสังคมมันเดินทางไปไกลกว่าความจริงลิบลับ คนที่ถูกเหมารวมด่าฟรีไปแล้วก็ไม่มีใครไปตามแก้ข่าวให้
จากความวุ่นวายสะสม เวทีนี้เลยตกผลึกข้อเรียกร้องหลักๆ เหลือแค่ 2 ข้อเน้นๆ คือ ขอให้รัฐบาลคัดกรองการให้วีซ่าอย่างเข้มงวดมากขึ้น และเสนอให้จำกัดเพดานเวลาพำนักในภูเก็ต ต้องไม่เกิน 15 วัน เพื่อแก้ปัญหาคนแฝงตัวอยู่ยาว ล่าสุดทางรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาก็ออกมารับลูกเรื่องนี้แล้ว โดยสั่งการให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินการเฉียบขาด
"ใครก่อเรื่องวุ่นวาย ต้องเพิกถอนวีซ่าและผลักดันออกนอกประเทศทันที โดยไม่มีการละเว้นว่าจะเป็นนักท่องเที่ยวสัญชาติอะไร"
ข้อสรุปสุดท้ายของรัฐมนตรีนี่แหละคือหัวใจสำคัญที่สุด เพราะเอาเข้าจริง ปัญหามันไม่เคยอยู่ที่ว่านักท่องเที่ยวถือพาสปอร์ตของประเทศอะไร แต่มันอยู่ที่ตัวบุคคลที่คิดเอาเองว่า "เงินสามารถซื้อข้อยกเว้นได้ทุกอย่าง" ภูเก็ตเป็นเมืองท่องเที่ยวระดับโลกที่ไม่เคยปิดประตูใส่หน้าใคร แต่ชาวภูเก็ตก็แค่ส่งสัญญาณชัดเจนว่า พวกเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเอาเท้ามาค้ำประตูบ้าน แล้วทำตัวกร่างเหนือกฎหมายอีกต่อไป ภาครัฐเองก็ต้องเลิกมุดหัวและเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้ให้เด็ดขาดได้แล้ว
