จับโป๊ะไฟไหม้คลองถม! แฉท่อดับเพลิงทิพย์ เกือบตายหมู่

เมื่อช่วงเช้าของวันที่ 29 สิงหาคม 2569 ควันไฟจากบริเวณถนนวรจักรยังลอยคลุ้งไม่จางหายไปไหน หลังเกิดเหตุไฟไหม้ใหญ่จนอาคารจอดรถคลองถมเซ็นเตอร์พังถล่มลงมา โชคดีที่รอบนี้ไม่มีใครเสียชีวิต แต่มันคือความโชคดีล้วนๆ ไม่ใช่เพราะระบบความปลอดภัยที่ดีเยี่ยมอะไรเลย เพราะคำถามเดียวที่ยังคาใจคนทั้งประเทศตอนนี้คือ น้ำดับเพลิงหายไปไหน?

ผู้ว่าฯ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ เปิดคลิปดูเหตุการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่เห็นน้ำฉีดออกมาสักหยด ในขณะที่ฝั่งเจ้าของอาคารออกมายืนยันว่า ระบบท่อหัวแดงริมถนนและอุปกรณ์ดับเพลิงต่างๆ ถูกติดตั้งไว้ครบถ้วนสมบูรณ์ ทว่าเมื่อไปถามคนในพื้นที่อย่าง เฮียย้ง ช่างทำกุญแจที่เปิดร้านอยู่กลางคลองถมมานานกว่า 30 ปี แกตอบสั้นๆ ว่า

ไม่มี

ทั้งสามคนอาจจะพูดความจริงทั้งหมดและไม่มีใครโกหกเลยก็ได้ เพราะในทางปฏิบัติ การมีอุปกรณ์ติดตั้งอยู่ ไม่ได้แปลว่ามีการต่อน้ำเข้าท่อ และการต่อน้ำก็ไม่ได้หมายความว่าวาล์วน้ำถูกเปิดใช้งาน ถังดับเพลิงมีอยู่จริง ท่อมีจริง หัวสปริงเกลอร์ก็มีจริง ทุกอย่างเป๊ะตามหน้ากระดาษเอกสาร แต่ปัญหาคือแรงดันน้ำพวกนี้ไม่เคยถูกทดสอบเลย สาเหตุที่ระบบดับเพลิงทั่วโลกล้มเหลวมากที่สุดไม่ได้พัง แต่มันแค่ถูกปิดวาล์วทิ้งไว้ตอนซ่อมบำรุงแล้วไม่มีใครกลับไปเปิด

อาคารจอดรถไม่มีคนพักอาศัย ไม่มีลูกค้าเดินพลุกพล่าน มีแค่รถที่จอดนิ่งๆ พร้อมน้ำมันเต็มถัง พอไฟติดมันเลยลุกลามเร็วกว่าที่โครงสร้างตึกจะรับไหว สภาพความหละหลวมของระบบความปลอดภัยแบบนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับเหตุการณ์ไฟไหม้บ่อนคาสิโนฝั่งกัมพูชาเมื่อหลายปีก่อน ที่ระบบห่วยแตกไม่ได้มาตรฐานจนคนหนีตายกันวุ่นวาย สร้างตึกใหญ่โตแต่พอเกิดเหตุกลับพึ่งพาระบบอะไรไม่ได้เลย

เจ้าหน้าที่รัฐมีหน้าที่แค่แวะมาเซ็นเอกสารตรวจอาคารปีละครั้ง แต่เฮียย้งและชาวบ้านแถวนั้นคือคนที่เดินผ่านตึกนี้ทุกวันตลอดสามสิบปี คนที่รู้ดีที่สุดว่าน้ำไม่เคยไหล กลับเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์ไปเซ็นชื่อรับรองอะไรเลย กระดาษใบรับรองอาจจะบอกว่าอาคารนี้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ซากปรักหักพังและเถ้าถ่านตรงหน้ามันกำลังฟ้องความจริงอีกอย่างที่สวนทางกันโดยสิ้นเชิง