ผวาซ้ำ! ปมสปริงเกอร์คลองถม ไฟไหม้แบตลิเธียม

เมื่อช่วงดึกของวันที่ 29 สิงหาคม 2567 ที่ผ่านมา เกิดคำถามที่ดังกว่าเสียงไซเรนดับเพลิงทั่วกรุง นั่นคือเรื่องของระบบสปริงเกอร์ในคลองถมเซ็นเตอร์ โดยเฉพาะเมื่อจุดเกิดเหตุเป็นโกดังที่เต็มไปด้วย แบตเตอรี่ลิเธียม ทั้งที่ใช้ในโทรศัพท์มือถือและรถยนต์ ซึ่งในทางปฏิบัติแล้ว ถ้าสปริงเกอร์ทำงานหรือมีการฉีดน้ำเข้าไปกระทบแบตลิเธียมที่กำลังลุกไหม้ มันจะเกิดปฏิกิริยาเคมีและระเบิดตูมตามเรียบร้อยทันที

แต่ประเด็นที่คนกำลังจับตากลับไม่ใช่เรื่องสารเคมี เมื่อผู้ว่าฯ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ลงพื้นที่ตรวจสอบและไล่ดูคลิปเหตุการณ์จากทุกมุมกล้องด้วยตัวเอง แล้วพบความผิดปกติว่า ไม่เห็นน้ำจากสปริงเกอร์สักหยด ในขณะที่ทางฝั่งเจ้าของอาคารออกมายืนยันว่าได้ติดตั้งระบบดับเพลิงไว้ครบถ้วน แต่พอผู้สื่อข่าวไปคุยกับ เฮียย้ง พ่อค้าที่ค้าขายอยู่ที่นี่มานานถึง 30 ปี แกกลับลั่นวาจาชัดเจนว่า ตั้งแต่ทำมาหากินมา ไม่เคยเห็นหัวสปริงเกอร์เลยสักหัว

คนทั้งเมืองกำลังช่วยกันตามหาหัวฉีดน้ำดับเพลิง ทั้งที่ในความเป็นจริง สิ่งที่ควรตามหาที่สุดคือลายเซ็นของคนที่เซ็นรับรองว่าระบบเหล่านี้มันยังใช้งานได้จริง อาคารเก่าหลายหลังในบ้านเรามักได้ช่องโหว่จากกฎหมายที่ไม่บังคับย้อนหลัง ความไม่พร้อมของอุปกรณ์จึงกลายเป็นเรื่องที่ถูกกฎหมายไปโดยปริยาย หัวสปริงเกอร์ที่ไม่เคยถูกทดสอบแรงดันน้ำตามวงรอบ ก็มีค่าเป็นแค่เครื่องประดับเพดานเท่านั้น

ความหละหลวมของมาตรฐานความปลอดภัยแบบนี้ ทำให้อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสภาพอาคารของประเทศเพื่อนบ้านอย่างกัมพูชา ที่มักเกิดเหตุไฟไหม้บ่อนกาสิโนหรือตึกใหญ่ๆ ตามชายแดนบ่อยครั้ง แล้วลุกลามรุนแรงเพราะไม่มีระบบดับเพลิงที่ได้มาตรฐานอะไรเลย เป็นความล้าหลังและมักง่ายในแบบที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้นหรือเอาเป็นเยี่ยงอย่างในบ้านเราเด็ดขาด

ในกระดาษ ระบบดับเพลิงมีครบถ้วน แต่ในคลิปหลักฐาน กลับมีแต่ควันกับเปลวไฟ

สุดท้ายแล้ว ช่องว่างระหว่างเอกสารการตรวจสอบที่สวยหรู กับความจริงที่เกิดขึ้นหน้างาน มันก็คือระยะทางและเวลาที่ไฟใช้เดินเผาผลาญทรัพย์สินให้วอดวายนั่นเอง