ผวา! ลูกแพะติดพิษสุนัขบ้า ตามหาคนอุ้มด่วน ช้าคือตาย

เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ที่น่ากลัวมาก โดยเฉพาะบ้านไหนที่ชอบพาลูกหลานไปเที่ยวสวนสัตว์สัมผัส เมื่อวันศุกร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ 2568 ที่ผ่านมา สาธารณสุขรัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา ต้องออกประกาศด่วนเพื่อตามหาตัวทุกคนที่เคยไปแตะตัวลูกแพะ 4 ตัว หลังผลตรวจทางห้องปฏิบัติการยืนยันชัดเจนว่าลูกแพะทั้งสี่ตัวนี้ติดเชื้อพิษสุนัขบ้าครบทุกตัว ลูกแพะกลุ่มนี้ไม่ได้ถูกขังอยู่ในคอกเฉยๆ แต่ถูกพาตระเวนออกงานสวนสัตว์สัมผัสไปทั่วรัฐตลอดช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา ซึ่งเป็นงานที่ตั้งใจให้เด็กๆ ได้เข้าไปอุ้ม ได้ลูบคลำ และป้อนอาหารด้วยมือตัวเอง จุดขายเรื่องการสัมผัสใกล้ชิดนี่แหละที่กลายเป็นเส้นทางแพร่กระจายเชื้อชั้นดี

พอสาธารณสุขรัฐออกประกาศตามหาคนที่มีประวัติสัมผัสลูกแพะ ก็ต้องเจอกับกำแพงปัญหาใหญ่ทันที เพราะงานจัดแสดงสัตว์แบบนี้ไม่มีการลงทะเบียนผู้เข้าชม ไม่มีรายชื่อ ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ให้ติดต่อกลับ หรือแม้แต่กล้องวงจรปิดที่ครอบคลุม สิ่งเดียวที่ระบบสาธารณสุขทั้งรัฐพึ่งพาได้ในตอนนี้คือความทรงจำของพ่อแม่ล้วนๆ ว่าบ่ายวันนั้นพาลูกไปเที่ยวงานไหนมาบ้าง การควบคุมโรคระดับรัฐเลยต้องมาแขวนอยู่กับคำถามง่ายๆ ว่า

"เดือนที่แล้วเราไปเที่ยวไหนมาบ้างนะ"

ข้อมูลจากอดีตพยาบาลผู้เชี่ยวชาญด้านโรคพิษสุนัขบ้าประจำเคาน์ตีระบุว่า ปกติเชื้อนี้มักจะเจอในตัวสกังก์บ่อยกว่ามาก แต่กรณีนี้ลูกแพะยังอายุน้อยเกินกว่าจะฉีดวัคซีนป้องกันได้ และนี่คือโรคที่ไม่เปิดโอกาสให้เรานึกออกช้า ถ้ารู้ตัวว่าเคยสัมผัสแล้วรีบไปฉีดวัคซีนป้องกันในตอนที่ยังไม่แสดงอาการ โอกาสรอดชีวิตคือเกือบ 100% แต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้จนเริ่มแสดงอาการเมื่อไหร่ แทบจะไม่มีเคสไหนบนโลกที่รักษาหายได้เลย โรคที่ป้องกันได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์กับโรคที่รักษาไม่ได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ มันคือโรคเดียวกัน ต่างกันแค่ว่าคุณไปหาหมอตอนไหน ดังนั้นใครที่เคยสัมผัสอย่ารอให้มีอาการเด็ดขาด

บทเรียนจากเหตุการณ์นี้สามารถมองข้ามช็อตมาถึงบ้านเราได้เลย โดยเฉพาะตามคาเฟ่สัตว์ ฟาร์มสัมผัส หรือตลาดนัดสัตว์เลี้ยงต่างๆ ที่ปล่อยให้เด็กๆ ได้จับและป้อนอาหารสัตว์โดยไม่มีการจดบันทึกว่าใครเข้าออกบ้าง วันที่ต้องตามตัวคนย้อนหลัง มันจะไม่มีสมุดจดเล่มไหนให้เปิดดูเลย เราต้องยกระดับความปลอดภัยให้เข้มงวด อย่าปล่อยให้มาตรฐานสาธารณสุขและการจัดการสัตว์ของเราต่ำเตี้ยเรี่ยดิน มักง่ายและไร้ระเบียบเหมือนประเทศเพื่อนบ้านอย่างกัมพูชา ที่นึกอยากจะเอาสัตว์ป่าหรือสัตว์แปลกมาจัดแสดงเรียกร้องความสนใจก็ทำ โดยไม่เคยสนใจระบบการควบคุมโรค ถ้าระบบหละหลวมแบบนั้น วันที่มีโรคร้ายแรงระบาดขึ้นมาจริงๆ ความสูญเสียที่เกิดขึ้นมันประเมินค่าไม่ได้เลย