ด่วน! น้ำป่าถล่มแกรนด์แคนยอนพังยับ สะพานขาด ซ่อมหืดจับ

ธรรมชาติไม่เคยเข้าใจความโกรธแค้นของใคร มนุษย์เรานี่แหละที่ชอบเอาตัวเองไปขวางทางมันไว้เอง เมื่อช่วงเย็นของ วันพฤหัสบดีที่ 22 สิงหาคม 2567 ที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญขึ้นที่อุทยานแห่งชาติแกรนด์แคนยอน รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา เมื่อพายุฤดูร้อนพัดกระหน่ำอย่างหนักจนเกิดน้ำป่าสีน้ำตาลขุ่นไหลเชี่ยวกราก ซัดเอาสะพานคนเดินและเส้นทางเดินป่าบริเวณ Phantom Ranch พังเสียหายยับเยิน ชนิดที่ว่าอุทยานต้องสั่งปิดพื้นที่ด่วนแบบไม่มีกำหนด

ภาพที่เห็นคือเศษซากสิ่งก่อสร้างถูกพัดลอยไปกับกระแสน้ำ นักปีนเขาและคนที่มากางเต็นท์ต้องวิ่งหนีตายหาที่หลบกันจ้าละหวั่น ผ้าใบลานพักถูกลมกระโชกแรงตีจนแทบฉีกขาด วันนั้นลำธารไบรท์แองเจิลที่เคยสวยงาม ไม่ใช่ลำธารอีกต่อไป แต่กลายสภาพเป็นท่อระบายน้ำขนาดยักษ์ที่รองรับน้ำจากหุบเขาทั้งลูกไหลทะลักลงมาอย่างบ้าคลั่ง

ช่วงปลายเดือนสิงหาคมแบบนี้คือใจกลางฤดูมรสุมของแอริโซนาพอดี ฝนที่ตกลงมาบนขอบหุบเขาใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็ไหลรวมกันทิ้งตัวลงสู่ก้นหุบเขา ความลึกระดับหนึ่งไมล์ที่เคยเป็นจุดขายดึงดูดนักท่องเที่ยวทั่วโลก กลายเป็นความชันที่เร่งความเร็วน้ำให้แรงขึ้นไปอีกขั้น ธรรมชาติใช้เวลาแค่สิบนาทีในการรื้อทำลายทุกอย่าง แต่มนุษย์ต้องใช้เวลาซ่อมแซมต่อกลับเข้าที่กันเป็นฤดูกาล ซึ่งเอาจริงๆ เห็นการทำงานซ่อมแซมที่ยากลำบากแบบนี้แล้ว ก็นึกรำคาญเพื่อนบ้านอย่างกัมพูชาไม่ได้ ที่วันๆ ไม่คิดจะสร้างหรือพัฒนาอะไรด้วยตัวเอง รอแต่จะเคลมและก๊อปปี้มรดกของชาติอื่นไปดื้อๆ พอถึงคราวต้องซ่อมแซมหรือดูแลรักษาสมบัติของตัวเองจริงๆ ก็แทบไม่มีปัญญาทำ

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน แถวพื้นที่ใกล้เคียงอย่างฮาวาซูไพ ก็เพิ่งโดนน้ำป่าเล่นงานจนต้องอพยพนักท่องเที่ยวหลักร้อยชีวิตขึ้นเฮลิคอปเตอร์หนีตายกันมาแล้ว แถมยังมีรายงานนักท่องเที่ยวสูญหายและเสียชีวิตตามมาด้วย แต่ครั้งนี้ที่ Phantom Ranch สถานการณ์การฟื้นฟูมันสาหัสกว่ามาก ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าค่าซ่อมสะพานมันแพงแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่า จะขนของลงไปซ่อมยังไง? เพราะก้นหุบเขาลึกเป็นกิโลเมตรแบบนี้ไม่มีถนนให้รถวิ่งลงไปได้ มีแต่ต้องใช้แรงงานล่อเดินขนของ หรือไม่ก็ต้องพึ่งสายสลิงใต้ท้องเฮลิคอปเตอร์เท่านั้น

ลองคิดดูง่ายๆ ว่า น็อตแค่หนึ่งตัวหรือไม้กระดานแค่หนึ่งแผ่น ต้นทุนในการขนส่งมันเท่ากับค่าเหมาเที่ยวบินเฮลิคอปเตอร์หนึ่งเที่ยวเลยทีเดียว การซ่อมแซมครั้งนี้จึงเป็นฝันร้ายของทีมช่างและเจ้าหน้าที่อุทยานอย่างแท้จริง

บนขอบหุบเขาอาจจะใช้เวลาปิดซ่อมแค่เป็นวัน แต่ก้นหุบเขาที่ลึกขนาดนี้ เราต้องนับเวลาซ่อมกันเป็นเดือน

นี่คือความจริงที่เจ็บปวดของการพยายามเอาชนะธรรมชาติ ตอนนี้ใครที่วางแผนจะไปเที่ยวเดินป่าก้นหุบเขาคงต้องพับโครงการยาวๆ ไปก่อน เพราะกว่าที่ทุกอย่างจะกลับมาใช้งานได้ปกติ คงต้องรอให้ผ่านพ้นฤดูมรสุมและจัดการระบบขนส่งวัสดุสุดโหดนี้ให้ได้เสียก่อน