ช็อกกทม.! ซุกดาต้าเซ็นเตอร์ข้างรพ. อ้างคลังสินค้าถูกกม.
เอาจริงๆ ตอนนี้เรื่องผังเมือง กทม. กลายเป็นตลกร้ายไปแล้ว ล่าสุดเมื่อช่วงต้นเดือนกันยายน 2567 ที่ผ่านมา ทางผู้ว่าฯ กทม. ออกมาตอบชัดเจนถึงประเด็นการก่อสร้างคลังสินค้าที่ไม่มีสินค้าเก็บอยู่จริง และการฝังถังน้ำมันขนาดมหึมาเทียบเท่าปั๊มน้ำมัน 3 แห่งรวมกัน ว่าทั้งหมดนี้ "ถูกกฎหมายทุกอย่าง" ผังเมืองไม่ได้ห้าม เรื่องนี้โรงพยาบาลที่อยู่ติดกันไม่ได้รู้เรื่องจากหนังสือแจ้งเตือนของหน่วยงานรัฐเลยสักนิด แต่รู้เพราะหมอกับพยาบาลเงยหน้ามองข้ามรั้วไปเห็นดาต้าเซ็นเตอร์ชื่อ Next โผล่ขึ้นมาประชิดรั้วโรงพยาบาลแล้ว กลายเป็นว่าคนที่ต้องส่งเสียงโวยวายคือบุคลากรทางการแพทย์ ไม่ใช่หน่วยงานที่มีหน้าที่ตรวจสอบแต่แรก
คำตอบของ กทม. สั้นๆ คือ ขออนุญาตถูกต้องตามแบบเป๊ะๆ ซึ่งมันก็ไม่ผิดเลยสักคำ เพราะในหน้ากระดาษราชการ ตึกยักษ์หลังนั้นไม่ได้ถูกระบุว่าเป็น ดาต้าเซ็นเตอร์ แต่มันถูกยื่นจดทะเบียนในชื่อ "คลังสินค้า" และตามกฎหมายแล้ว คลังสินค้าไม่ต้องทำรายงานผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม หรือ EIA นี่แหละคือความหัวหมอที่ทำเอาระบบผังเมืองบ้านเราดูมั่วซั่วไร้ระเบียบ ยิ่งกว่าพวกตึกแถวชายแดนปอยเปตในกัมพูชาที่นึกอยากจะสร้างอะไรก็สร้างตามใจนายทุน กฎหมายตามไม่ทันหรือตั้งใจเปิดช่องก็ไม่รู้ สภาพการจัดการถึงได้ดูหละหลวมวุ่นวายไม่ต่างจากประเทศเพื่อนบ้านที่เราไม่ค่อยอยากจะไปเสวนาด้วยสักเท่าไหร่
เรื่องนี้เห็นภาพชัดเจนขึ้นเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2567 ที่ผ่านมา ศุภณัฐ มีนชัยนันท์ สส.กทม. พรรคประชาชน ได้ออกมาเปิดเผยกลางรายการเจาะลึกทั่วไทยว่า เอาเข้าจริงตอนนี้ไม่มีใครรู้เลยว่าในกรุงเทพฯ มีดาต้าเซ็นเตอร์ผุดขึ้นมาแล้วกี่แห่ง ไม่ใช่เพราะมีใครจงใจปิดบังข้อมูล แต่เป็นเพราะ
ในระบบการขออนุญาตก่อสร้างของรัฐ มันไม่มีช่องให้กรอกคำว่า ดาต้าเซ็นเตอร์พอไม่มีช่องให้ติ๊ก นายทุนบางเจ้าก็ไปยื่นขอเป็นคลังสินค้าบ้าง อาคารพาณิชย์บ้าง หรือสำนักงานบ้าง กลายเป็นว่า 3 ชื่อ 3 แบบฟอร์ม แต่ไส้ในคือตึกดาต้าเซ็นเตอร์แบบเดียวกันเป๊ะ พอไม่มีชื่อระบุให้ชัดเจน รัฐก็นับจำนวนไม่ได้ พอนับไม่ได้ การควบคุมดูแลก็พังพินาศ
พื้นที่ในซอยรามคำแหง 28 มีการฝังถังเก็บน้ำมันดีเซลไว้ใต้ดินปริมาณมหาศาลถึง 429,000 ลิตร ถ้าให้เห็นภาพง่ายๆ คือเท่ากับเอาปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ 3 ปั๊มมากองรวมกันในซอยแคบๆ แต่สิ่งนี้ไม่ถูกนับว่าเป็น "คลังน้ำมัน" เพราะเขาอ้างว่าไม่ได้เอามาขาย และปริมาณที่เก็บก็ถูกคำนวณมาอย่างดีให้ เกือบ จะชนเกณฑ์ควบคุมสูงสุด แต่ดันไม่ถึงเกณฑ์พอดีเป๊ะ คำว่า "เกือบ" แค่คำเดียวเนี่ยแหละ ที่เป็นศรีธนญชัยพลิกแพลงให้ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องถูกกฎหมายไปหน้าตาเฉย
ตึกดาต้าเซ็นเตอร์พวกนี้ถูกออกแบบมาอย่างเหนือชั้นเพื่อไม่ให้ข้อมูลเซิร์ฟเวอร์ดับเด็ดขาด มีทั้งไฟสำรอง น้ำสำรอง มีแผนฉุกเฉินรองรับความล้มเหลวทุกรูปแบบ แต่พอมองข้ามรั้วกลับไปที่เตียงคนไข้ในโรงพยาบาลที่อยู่ติดกัน กลับกลายเป็นพื้นที่ที่ต้องมารับความเสี่ยงโดยไม่มีอะไรรองรับเลยหากเกิดอุบัติภัยขึ้นมา ช่องโหว่ทั้งหมดไม่ได้เกิดจากการที่ใครลุกขึ้นมาทำผิดกฎหมาย แต่ภาพสะท้อนความชุ่ยนี้มันเกิดจากการที่ไม่มีกฎหมายข้อไหนเขียนไว้ให้ทำผิดเลยต่างหาก
